همرنگ زندگی

hamrangezendegi — Sun, 16 Dec 2007 17:36:18 GMT

گلایه

یک روز دیگر است و دلم جای دیگر است

من شکوه هام رنگ تمنای دیگر است

ما را نصیب نیست خوشی های روزگار

این زندگی حواله به دنیای دیگر است

ما آنچنان اسیر شب بسته گشته ایم

کاینگونه پر گلایه و سرگشته گشته ایم

روزی دگر شود که بیایی و بنگری

ای آرزو که ما زتو هم خسته گشته ایم

* * *

ناجی

بگذار دل بسوزد و غم قالب افکند

این روزگار زخمه به جانهایمان زده

این شعر تا شبان دگر نیز می رود

آنجا که عشق طعنه به فردایمان زده

خود سوزو خود برآی و خود از رنج ها درآی

اینجا کسی به داد دل ما نمی رسد

آن انتظار را که کشیدی چه گویمت؟

ناجی به ساحل است و به دریا نمی رسد

hamrangezendegi — Tue, 24 Jul 2007 12:53:18 GMT

می دانم این تویی که تو را دوست دارمت

تا بیکران جان

می دانم این تویی که پر از روح تازه ای

سرشار و پر توان

می دانم این منم که غم از گفتگوی تو

می آیدم به سر

می دانم این تویی که زلالی و جاودان

ای مهربان پدر

پدر عزیزم روزت مبارک

hamrangezendegi — Tue, 01 May 2007 17:41:18 GMT

به دنبال یکی معبود بوده ام نه یکی انسان

پرستش خواسته ام نه آسایش قرین بیهودگی

آوایی از دور فرا می خواندم

در نزدیکی پناهی نیست

زمینی پست با آسمانی که به اوجم نمی برد...

"پرواز را نبرده ام از یاد"

خود را به دست بازی دیگر سپرده ام

اینک که قلب من

در سرنوشت خویش به حیرت نشسته است...

* * * *

به دیاری پای نهادم که بدان تعلقیم نیست

و بدین بی تعلقی چندان خو کرده ام

که راه رفته را برگشت معجزتی باید...

فصل شاد...

hamrangezendegi — Tue, 13 Mar 2007 15:12:18 GMT

ما در عبور همواره ها

با باورهای خویش زنده ایم

در تشویشهای خویش مانده ایم

در کدام بهار شکوفه خواهی کرد

و در کدامین جوانه سبز خواهی شد؟

دررخوت خیالگونه فصل شاد

در وسعت بی کران سبزینه های دشت

در باران شکوفه های سیب

از کدام شوق لبریز خواهی شد؟

تا کدام عشق سفر خواهی کرد؟

آوای منقطع باران

در گوش بنفشه های وحشی بی تاب

که آشفته می شوند

با دستهای باد

آواز خوان و شاد

امروز زندگی

شعری دگر سرود

زیبا و دلنشین

از سرزمین شبزده باید سفر نمود

hamrangezendegi — Mon, 15 Jan 2007 16:22:18 GMT

هدی نخجیری ۱۳۸۵ .آبرنگ

این دیده ز ویرانی خود لرزید

آواز که را دادی از این ظلمت

از عشق نیاید به دلم رنگی

بیهوده چه می جویی از این حسرت؟

صد روز ز عصیان تو آشفتم

صد بار ز نیرنگ تو لرزیدم

صد توبه نمودم ز پشیمانی

هر بار تو را دیدم و بخشیدم

من روز دگر شوق دگر دارم

امروز هوای تو به دل جاریست

امروز تو را جویم و دلتنگم

فرداش ندانم به چه آهنگیست

هرگز بجز از دل نتوانم یافت

جایی که توان داشت مجال تو

سرمستی باران و بهارانم

پر می کند از یاد و خیال تو

hamrangezendegi — Fri, 05 Jan 2007 17:59:18 GMT

هدی نخجیری ۱۳۸۵. آبرنگ

زمستان . . .

hamrangezendegi — Fri, 05 Jan 2007 16:08:18 GMT

آیا هیچ اندیشیده ای

که زمستان چه دیر می گذرد از برابرشان؟

آیا هیچ خواسته ای که بشنوی آوای منجمد رکود را

و نوای غم آلود استخوانهای سرمازده را؟

تو نشنیده ای

اگر چه آنان مدام می خوانند

ترانه های سردو غمگین را

و تو گویی که زمزمه ای بیش نیست

و تو گویی که تنها می شنوی

ترانه های عاشقانه را؟!!

تو می گریزی

از حقیقت عصیان بی عدالتی ها

و از چشمان نشسته در انتظار طلوعی که بزداید

شبان سرد و سنگین را

و از عشق سخن می گویی؟!!

و تو چه می دانی از عشق؟

و تو چه می دانی از قلبهای پاک و بی پناهی که

خسته از بیداد زمستان

نشسته در امتداد مشرق

اینچنین ترانه می خوانند:

"بیا ای مهربان خورشید

بیا مارا گناهی نیست

بیا جز چشم تو بر سوز دلهامان نگاهی نیست"

ببین چه فروتنانه به خاک می افتد او که نهال نازک دستانش از عشق خداست. . .

hamrangezendegi — Mon, 01 Jan 2007 17:57:18 GMT

هدی نخجیری ۱۳۸۲ . مداد طراحی

تردیدهای ما

hamrangezendegi — Fri, 29 Dec 2006 14:56:18 GMT

تردید های ما

ما را به نقض حادثه نزدیک می کنند

تا بیکران ز واهمه لبریز می کنند

ما را که عاشقیم

مارا که خسته از غم تلخ دقایقیم

وقتی که بغض ها شکنند از غبار غم

وقتی که قلب ها بتپند از ستیزو جور

گویی که حرف عشق

آیا فسانه ایست که در قعر شب نشست ؟

آیا ترانه ایست که از یاد ها گذشت؟

تردید های ما

دیوارها و فاصله هایی دوباره اند . . .

پاییز

hamrangezendegi — Tue, 29 Aug 2006 17:40:18 GMT

تو ای پاییز آشفته

تو ای پاییز بی پروا

زقلب عاشق ما در غروب سرد و مغرورت چه می خواهی؟

به زیر برگبارانت

که ناز باد بر دامان رنگینت هویدا بود

در آن حالی که مجنون می شدیم از التهابی غرق یک تصویر

تو با باران چه می گفتی؟

تو ای بیگانه با خورشید

تو ای گم گشته در باران

به گوش شاخه ها در لحظه های سخت عریانی چه می خواندی؟

سکوت آسمانی را شکستی در شب باران

غرور جاودانی را گرفتی از سپیداران

کنون از این دل حیران زیبایی چه می خواهی؟

زقلب عاشق گم گشته در باران چه می جویی؟